Me and my monkey...

...Από τη σχολική μου ηλικία θυμάμαι να έχω κάποιο χαρακτηριστικό middle name το οποίο άλλαζε με την πάροδο των χρόνων. Συνήθως μου το απέδιδε κάποιος κολλητός και είχε πάντα να κάνει με θέματα που με βασάνιζαν εκείνο τον καιρό. Πχ για κάποιο καιρό μετά από ένα άσχημο χωρισμό ήμουν ο Paddy the love bear (ή μονολεκτικά: «αγαπουλίνος»). Νωρίτερα ήμουν Paddy ο «κομπιουτερίτσας» από ένα δημοφιλές τότε άσμα κάποιου κωμικού που δεν θυμάμαι. Πρόσφατα όμως, καθώς προσπαθούσα να συστηθώ σε μία νέα συνάδελφο πιστεύω ότι σκάρωσα το καλύτερο: Παντελής –Dude-where’s-my-car- Ανδρεάδης !

Ενα πράγμα για εμένα: Γουστάρω να οδηγώ. Γουστάρω τρελλά. Μια και δεν είμαι αθλητικός τύπος, μου αρέσει πολύ η ιδέα να είμαι με καλή μουσική και ένα τσιγάρο στο χέρι με καυτό ήλιο αποπάνω και τα παράθυρα ανοιχτά σε ένα ατελειωτο, άδειο δρόμο, όπου το τρέξιμο είναι άμεσα ανάλογο με μια λεπτή κίνηση του δεξιού μου ποδιού. Όταν ξεκίνησα να μαθαίνω, το έκανα από ανάγκη να πάψω να μετακινούμαι με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Από το πρώτο όμως μάθημα ήξερα ότι γουστάρω. Θυμάμαι τον καημένο το δάσκαλο μετά από τα πρώτα 10 μαθήματα να μου λέει έντρομος: «Παντελή μου, σε εξορκίζω! Μην τρέχεις! Θα το έχω βάρος ότι έβγαλα ένα δολοφόνο στους δρόμους!» Και εγώ γελούσα από μέσα μου και ονειρευόμουν πότε θα έχω το δικό μου αυτοκίνητο.

Από τότε μέχρι σήμερα έχω αλλάξει τουλάχιστον οκτώ αυτοκίνητα, όλα από εταιρίες leasing μέσω της εκάστοτε δουλειάς μου. Όταν ήρθε η ώρα να πάρω το πρώτο δικό μου αυτοκίνητο όμως και ειδικά επειδή δεν είχα και πολλά χρήματα, το σκέφτηκα πολύ. Να βάλω δόσεις για ένα καινούργιο πόλης, ή να πάρω ενα ΚΑΛΟ μεταχειρισμένο που ναι μεν θα είναι πιο παλιό αλλά θα το γουστάρω κιόλας? Όπως πάντα έκανα αυτό που γούσταρα. Και οπώς πάντα, την πάτησα μεγαλοπρεπώς. Πήρα ένα Toyota Celica του ’92, από αυτά με τα περίεργα φώτα που θυμίζουν τον KITT. Μάταια μου φώναζαν όλοι να μην το αγοράσω γιατί είναι σαν μια καλοφτιαγμένη γριά. Βλέπεται μεν, αλλά είναι γριά δε –μου λέγανε. Αλλά όόόόόχι, Paddy knows best. Έσκασα 8500 ευρώπουλα και το πήρα. Στην αρχή πίστεψα ότι το αυτοκίνητο ήθελε ένα ψιλοservice και κάτι λίγα αισθητικά θέματα (αλλαγή κονσόλας κλπ).

Για να μην πολυλογώ, από τότε έχω αλλάξει 3 service, 2 επίσημα Toyota, και ένα το οποίο ειδικεύεται στις μετατροπές (είναι 2000 κυβικά). Κυριολεκτικά κάθε μήνα είμαι στο συνεργείο και κάτι συμβαίνει με το αυτοκίνητο. Το αποκορύφωμα είναι τον προηγούμενο μήνα που του άλλαξα τελικά ολόκληρη τη μηχανή με μία από Celica του ΄97 και μου κόστισε 5000 ευρώ. Αυτοκίνητο έχω και αυτοκίνητο δεν βλέπω. Βέβαια, αυτός ο τελευταίος «μάστορας» αν και με έτσουξε, είναι πραγματικά καλός στη δουλειά του και έχω αρχίσει επιτέλους να βλέπω φως στο τούνελ, αλλά και σήμερα πάλι μέσα είναι για την πρώτη αλλαγή λαδιών της νέας μηχανής και για κάτι ψιλά που είχε βγάλει.

Ηθικό δίδαγμα: Ποτέ μην εμπιστεύεστε τους άλλους όταν σας δίνουν συμβουλές, εσείς πάντα ξέρετε καλύτερα τι είναι σωστό να κάνετε για τους εαυτούς σας. Εκτός και αν οι συμβουλές αυτές αφορούν το να ΜΗΝ αγοράσετε μεταχειρισμένο αυτοκίνητο.

Τέλος, πρέπει να ομολογήσω ότι παρόλο που συνολικά μου έχει κοστίσει 18.000 ευρώ, τις φορές που λειτουργεί όπως πρέπει να λειτουργεί αισθάνομαι άρχοντας του κόσμου. Καθιστός μέσα, με καλή μουσική, τσιγάρο στο χέρι, τον ήλιο ντάλα από πάνω μου και ανοιχτό παράθυρο. Ακόμα βέβαια ψάχνω για άδειους, ατέλειωτους δρόμους...