Suicidal Paddys

Πολλές φορές συναντώ στο δρόμο μικρά παιδιά που πηγαίνουν στο δημοτικό να περπατούν μόνα τους ή μαζί με τις μαμάδες τους. Παρατηρώ τα κοριτσάκια που συνήθως είναι σε κοπάδια να φλυαρούν και να κοιτούν τον κόσμο γύρω τους, και μετά βλέπω και τα αγοράκια και χαμογελάω. Μου θυμίζουν εμένα όταν ήμουν μικρός. Είναι εκείνα τα αγοράκια με τον άχαρο και ακανόνιστο βηματισμό, που ποτέ δεν πάνε ευθεία. Που όταν μιλάνε κάνουν πάντα φασαρία, και που είτε θα σέρνουν τα πόδια τους, είτε θα τρέχουν. Και πάνω από όλα, είναι εκείνα τα αγοράκια που αντί να περπατούν στο δρόμο ή στο πεζοδρόμιο, ισορροπούν στην γκρίζα γραμμή στην άκρη του πεζοδρομιου. Είναι εκείνα που όποτε περνούν από μια οικοδομή, θα λοξοδρομήσουν για να ανέβουν το βουνό με την άμμο, θα πηδήξουν κάτω, θα πατήσουν προσεκτικά πάνω στα πεσμένα τούβλα και τέλος θα ισορροπήσουν πάνω στις σιδερόβεργες. Έχω ήδη πει μια φορά ότι δεν είμαι αθλητικός τύπος, άρα η εξήγηση που το έκανα αυτό πρέπει να βρίσκεται κάπου αλλού. Είναι προφανές ότι από τότε που μπαίνουμε στο λούκι της ζωής, ένα λούκι που ξεκινάει με την πρώτη μορφή «υποχρέωσης» που έχουμε –το σχολείο- αρχίζουμε σιγά σιγά να ρουτινιάζουμε. Κάνουμε τα ίδια πράγματα κάθε μέρα και η κατάσταση κορυφώνεται καθώς μεγαλώνουμε. Είναι λογικό λοιπόν ίσως κάποιοι από εμάς να αναζητούν την περιπέτεια, αυτή την ωραία αίσθηση του adventure, του «κάνω κάτι διαφορετικό». Λένε πολλές φορές ότι τα μικρά παιδιά δεν έχουν αίσθηση του κινδύνου και γι ‘αυτό το λόγο είναι και τόσο παράτολμα. Αυτό μπορεί να αληθεύει για εκείνες τις μικρές ηλικίες, ούτε που θυμάμαι πόσες φορές είχα πέσει από τέτοιες φαινομενικά άχρηστες «ασκήσεις ισορροπίας» που έκανα σε πεζούλια. Τώρα που μεγάλωσα όμως ?

Ε λοιπόν είμαι χειρότερος. Μπορεί να είμαι πολύ πιο προσεκτικός ως προς το να μην πέσω και χτυπήσω, να μην μπλέκω σε καυγάδες και να μην ισορροπώ στις οικοδομές όταν περπατάω, αλλά κάνω άλλα πολύ χειρότερα. Μήπως όταν καπνίζω τρία πακέτα την ημέρα δεν αυτοκτονώ ? Όταν τρέχω στην εθνική με 200 ? Όταν τρώω ό,τι σαβούρα βρίσκεται μπροστά μου ? Όταν πίνω μέχρι να λιποθυμήσω ? Όταν δέχομαι καταστάσεις που δεν μου αρέσουν και που μου χαλάνε την ψυχική μου γαλήνη και αντί να βάλω ένα σκληρό και απότομο τέλος τις διαιωνίζω ?

Πολλοί μηδενιστές ισχυρίζονται ότι ο σκοπός του ανθρώπου είναι να πεθάνει, ότι δηλαδή ερχόμαστε στη γη με μοναδικό στόχο να διανύσουμε τη διαδρομή απο τη γέννηση ως το θάνατό μας. Δεν μετράει ούτε η ποιότητα, ούτε η απόσταση ούτε και η ταχύτητα που θα φτάσουμε εκεί. Μετράει μόνο να το πετύχουμε. Τις μέρες που έχω τέτοιες σκέψεις κοιτάζω τριγύρω μου και βλέπω παντού suicidal paddys. Ανθρώπους σαν εμένα, που θεωρούνται normal, να διανύουν την απόσταση της καθημερινότητας και που –ο καθένας με το δικό του μοναδικό τρόπο- ρισκάρουν τις ζωές τους. Λίγο-λίγο κάθε μέρα. Ο τύπος με το μηχανάκι που κάνει απανωτά χωσίματα στο δρόμο παίζοντας τη σωματική του ακεραιότητα κορώνα-γράμματα. Ο τακτικός πότης που γίνεται ντίρλα κάθε βράδυ όπου και αν βρίσκεται. Ο τζογαδόρος που ακουμπάει το μισθό του μήνα στο κοστουμάτο τύπο για να του τα κάνει μάρκες. Ο athletic macho που κάνει skydiving για τη συγκίνηση. Ο βλάκας οπαδός της ομάδας του που ορμάει στα ΜΑΤ κρατώντας ένα σπασμένο μπουκάλι την Κυριακή και τα μάτια του ήδη τσούζουν από τα δακρυγόνα. Ο νεαρός που βουτάει το αμάξι του πατέρα του ενώ δεν έχει δίπλωμα για να πάει βόλτα με τους φίλους του. Ο τύπος που έχει ζάχαρο και που όμως θέλει να δοκιμάσει «ακόμα ένα γλυκάκι»... Χτυπημένοι όλοι μας από την ίδια μας τη βλακεία, σε συνδυασμό με τη ρουτίνα της καθημερινότητας που μας προσδίδει ένα κενό βλέμμα είμαστε suicidal paddys που οδεύουμε σταθερά προς το θάνατό μας.

Δεν ξέρω αν υπάρχει διέξοδος από την κατάσταση αυτή. Δεν ξέρω αν κανείς μπορεί να το φιλοσοφήσει και να πει ότι η ζωή είναι ωραία, και να προσπαθήσει να ζήσει καλύτερα από αυτό. Εκείνο που ξέρω είναι ότι πολλές φορές που αφήνουμε ελεύθερα τα πάθη μας να μας κουμαντάρουν και να μας οδηγήσουν ένα βήμα πιο κοντά στο θάνατο -εντελώς ειρωνικά και οξύμωρα- αισθανόμαστε ζωντανοί. Γιατί αν αφαιρέσει κανείς όλες αυτές τις βλακείες που κάνουμε, μένει με μια άδεια υποχρεωτική καθημερινότητα συν κάποιες λίγες στιγμές πραγματικής ευτυχίας. Κάποιοι ίσως να πουν ότι αυτές ακριβώς τις στιγμές είναι που θα πρέπει να επιδιώκουμε να πολλαπλασιάσουμε έτσι ώστε φεύγοντας να πούμε ότι ζήσαμε καλά, αλλά όλοι το ξέρουμε ότι οι στιγμές αυτές είναι τόσο δυσεύρετες όσο και απίστευτα δύσκολο να διατηρηθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Έτσι, όλοι εμείς οι «αδύναμοι» άνθρωποι καταφεύγουμε σε εφήμερα μικρά adventures που μας σκοτώνουν μεν, μας λυτρώνουν δε προσωρινά από κάθε τι που μας βασανίζει.

Κλείνω για σήμερα με μια φράση από την απολογία του Σωκράτη (που για να μη λέτε ότι το παίζω κουλτούρα, το είχα διαβάσει σε ένα Σπάιντερ-μαν όταν ήμουν μικρός):

«Τώρα πρέπει να φύγουμε. Εγώ για να πεθάνω, εσείς για να ζήσετε. Όμως ποιος από εμάς έχει την προσδοκία της ευτυχίας, κανείς δεν μπορεί να το πει....»