Divine Intervention

Προσπαθήστε να φανταστείτε: Είναι ξημερώματα Κυριακής. Στο αυτοκίνητο (όχι το δικό μου) είμαι εγώ τύφλα στο μεθύσι και ένας φίλος ο οποίος ευτυχώς έχει την ίδια αρρωστημένη αίσθηση του χιούμορ με εμένα. Έχουμε σταματήσει στο λαιμό, και έχουμε πάρει καφέ για να ξενερώσουμε και ψάχνουμε να βρούμε μια θέση να παρκάρουμε και να χαζέψουμε την ανατολή (Όχι δεν είμαστε gay). Ταυτόχρονα συζητάμε τι ακριβώς έχει πάει στραβά με τη ζωή μας (τα υπαρξιακά του μεθυσμένου κλπ). Οι δρόμοι είναι ελεύθεροι και ο φίλος μου πηγαίνει με σχετικά μεγάλη ταχύτητα στις στροφές απολαμβάνοντας την οδήγηση. Σε κάποια φάση φτάνουμε σε ένα ημικυκλικό πλάτωμα όπου δεν υπάρχει κανείς άλλος και ο φίλος μου πάει και παρκάρει απότομα λίγο πιο δεξιά από τη μέση. Και τότε ξαφνικά όλα είναι ξεκάθαρα. Ξέρω τουλάχιστον μία πιθανή αιτία για την οποία όλα πάνε στραβά στη ζωή μου. Γυρνώντας κυνικά και μεθυσμένα στον φίλο μου του λέω με στόμφο: «Είμαστε πουτάνας γιοι». Αυτός κολλάει λίγο και μετά του δείχνω με το δάχτυλο, που βρήκαμε να παρκάρουμε. Τώρα δείχνω και σε εσάς. Enjoy!